ระดับสายตาไม่ได้หมายความว่าของแพงต้องอยู่กลางชั้นเสมอ
คำว่า “ระดับสายตาขายดีที่สุด” ถูกพูดบ่อยจนกลายเป็นกฎตายตัว แต่ในร้านของเล่น เด็กและผู้ปกครองก้มมองชั้นล่างมากกว่า ส่วนร้านวัสดุปิดผิว คนมักเงยมองแผ่นตัวอย่างที่แขวนสูง
ตอนสำรวจร้าน เราถามว่าใครเป็นผู้ตัดสินใจซื้อจริงในโซนนั้น แล้วจัดสินค้าหลักให้อยู่ในช่วงการเคลื่อนไหวของสายตาคนกลุ่มนั้น ไม่ใช่แค่ความสูงเฉลี่ยของผู้ใหญ่ยืนตรง
สินค้าที่ต้องเปรียบเทียบราคาหลายชิ้นควรอยู่ใกล้กันในแนวราบมากกว่าเรียงสูงต่ำ เพราะลูกค้าจะเลื่อนสายตาซ้ายขวาก่อนจะก้มเงย
ของกระตุ้นการซื้อเล็กๆ เช่น กิ๊บ ถ่าน หรือถุงมือใช้แล้วทิ้ง เหมาะกับจุดใกล้มือตอนรอคิวมากกว่าชั้นกลางที่ต้องเดินอ้อม
ลองถ่ายรูปชั้นจากมุมลูกค้าจริงที่ประตูและที่กลางร้าน แล้วดูว่าชิ้นไหนหายไปในภาพก่อน ชิ้นที่หายไปมักไม่ได้อยู่ผิดระดับ แต่ถูกบังด้วยป้ายหรือสินค้าข้างเคียงที่สูงเกิน